ज्यादिवशी माझा हॅम्लेट नाटकवरचा ब्लॉग लिहिला त्या दिवशी च काही जणांची अशी प्रतिक्रिया होती की बघ म्हणे यावर सुमीत नक्की कंमेंट करेल ( सॉरी सुमीत सर एकेरी उल्लेख केल्याबद्दल)
मला अजूनही आठवतोय तो दिवस जेव्हा पहिल्यांदा हॅम्लेट पाहिले ५ जुलै २०१८. अतिशय अप्रतिम नाटक. नाटक सुटल्यावर कलाकारांना हि भेटलो सगळेच खूप छान बोलले. पण माणसांचा इतका गराडा असूनही प्रत्येकाशी एक दोन शब्द तरी बोलू फोटो काढणारा तो कलाकार म्हणजे "सुमित राघवन". त्यांना भेटायला आलेल्या एका काकांना जास्त वेळ ताटकळत ठेवायला लागू नये म्हणून ते आधी त्यांना भेटायला गेले आणि मग परत सगळ्या चाहत्यांना भेटले. मी निघताना त्यांना म्हटलं की आजही फास्टर फेणे म्हटले की आम्हाला सुमीत राघवनच येतो डोळ्यासमोर.
ते नाटक पाहून आल्यावर मी इतकी भारावले होते कि त्या नाटकावर एक लेख लिहिला. "हॅम्लेट एक रोमांचक नाट्यानुभव". खूप इच्छा होती की त्या टीम पर्यंत हा लेख पोहचावा अशी. आणि माझ्या सुदैवाने आमच्या फेसबुक वरच्या एका ग्रुप मधल्या मैत्रिणींमुळे तो लेख सुमितजींपर्यंत पोहोचला. आणि चक्क त्यांनी प्रतिक्रिया हि दिली त्यावर ( प्रतिक्रिया खाली पोस्ट केली आहे). तसे त्या नाटकातल्या एक- दोन कलाकारांनी माझी ब्लॉग लिंक शेअर केली पण मला पर्सनल अशी कंमेंट नव्हती आली कुणाचीच. पण आता तर साक्षात सुमीत राघवन ची प्रतिक्रिया ती ही इतकी मस्त. मला तर आज मै उपर आसामान नीचे असे झाले होते. माझ्या सगळ्या सोशल मीडिया अकाउंट वर मी ती कंमेंट पोस्ट करत सुटले होते. कसले भारी वाटत होते. इतकेच नाही तर त्यांनी तो लेख त्यांच्या टीम बरोबर शेअर हि केला.
त्यांचा या कौतुकाने मला आणखी जोश आला आणि मी तो लेख स्वहस्ताक्षरात लिहून त्यांना भेट करायचा ठरवला. त्यासाठी आणि अजून एका कारणासाठी मला ते नाटक परत पहायचे होते. आधी मी साध्या फुलस्केप वर लिहिलं होतं. आणि मग ताई ला फोन केला ही मस्त बातमी सांगायला , तिने म्हटलं अगं इतकी क्रीएटीव्ह तू मग फक्त कव्हर देणार नुसते? काहीतरी छान बनवून दे." झाले ताई ने कीडा सोडला डोक्यात. आता जोपर्यंत काही करत नाही तोपर्यंत स्वस्थ बसेल ती मिलन कसली. आणि हातात एकच दिवस २४ चा. त्याच दिवशी मनाशी काहीतरी जुजबी ठरवून काही वस्तू आणून ठेवल्या. आणि मग घरातील काही वस्तू आणि आणलेल्या वस्तू यांचा मेळ साधून छानसा एक बॉक्स बनवला( मिलिंद काकांनी बनवला होता त्याची कॉपी करायचा प्रयत्न😄). रात्रभर बसून गुलाबी रंगाच्या कागदावर तो ब्लॉग परत एकदा लिहून काढला. मग त्याची छान पैकी गुंडाळी करून त्याला रेड रिबीन बांधून त्या बॉक्स मध्ये ठेवला. हुश्श !!!! झाले गिफ्ट तयार. आता वाट बघत होते २५ ऑगस्ट ची. सुमीत राघवन ला भेटायचे ते ही स्वतःच्या नावाची ओळख देत किती भारी होते हे.. परत एकदा बायकांना पडतो तो यक्षप्रश्न समोर उभा. आता नाटकाला जाताना काय घालून जायचे? आता सुमीत सारख्या सेलिब्रिटी ला भेटायचे म्हणजे जरा छान नटून जायला हवे ना. मग पुन्हा एकदा १० जणींना विचारून शेवटी आपला भारतीय पेहराव साडी नेसून जायचे ठरले. आम्ही शाळेचे काही मित्र मैत्रिणी मिळून गेलो होतो. आणि अजून एक स्पेशल व्यक्तीच्या मेहेरबानीमुळे आम्हाला अगदी पुढे बी लाईन ची तिकीटं मिळाली होती.( Thanks ). तो दिवस बहुतेक आमचाच दिवस होता . माझ्या पुढच्या खुर्चीवर चक्क सचिन खेडेकर.. इतकं मस्त वाटत होते. पहिला अंक झाल्यावर मी त्यांना त्यांच्या आवाजबद्दत त्यांना कॉम्प्लिमेंट ही दिली. ते म्हणाले ही मस्त झालेय ना नाटक , मी पहिल्यांदाच पाहतोय. मला गंमत वाटत होती किती मस्त बोलतात ही लोकं. एकीकडे वाटत होते नाटक संपूच नये तर दुसरीकडे वाटत होते लवकर संपले तर पटकन सुमीत ला भेटता येईल.
तिसरा अंक संपला आणि मी कधी एकदा मागे जाते सुमीत सरांना भेटायला असे झाले होते. माझ्या पुढे एक आजी होत्या त्या हळू हळू चालत होत्या मी हि त्यांच्या मागून हळू हळू चालत होते पुढे जायचा प्रयत्न करत पण खूप गर्दी असल्यामुळे ते शक्य झाले नाही. शेवटी माझा तो आटापिटा बघून नाटक बघायला माझ्या शेजारी बसलेल्या माणसाने मला जागा करून दिली पुढे जायला. मी इतकी घाईत होते कि तेव्हा लक्षात आले नाही पण तो माणूस एक मिमिक्री कलाकार होता जो सचिन तेंडुलकरची खूप छान मिमिक्री करतो. हाश्श !!! शेवटी पोचले बरे तिथे. दोनच मिनिटात सुमीत सर तिथे आले. हा गराडा त्यांच्या आजूबाजूला मला पुढे जाऊ कि नको असे झाले होते. परत एक टेन्शन काय बोलतील. माझी ती छोटीशी भेट स्वीकारतील कि नाही. आता आमची भेटायची वेळ आली. त्यांना भेटले आणि तो बॉक्स हातात देत इतकेच म्हटले सर तो लेख लिहिला होता मी, त्यावर त्यांनी लगेच म्हटले कि " मिलन सप्रे " ना. मी उडालेच. चक्क माझे नाव लक्षात मी इतकी शॉक होते कि काय बोलावे तेच कळेना मला. मी त्यांना म्हटले कि " सर, मी स्वतःच्या हस्ताक्षरात लिहिला आहे , जर व्याकरणाच्या काही चुका असतील तर समजून घ्या " त्यावर ते म्हणाले " भावना महत्वाच्या चुका नाही ." इतके मस्त वाटले ना. या पुढे काय बोलणार ? माझे ततपप होत होते माझ्या मित्राने सावरून घेतले म्हणाला कि तुम्हाला भेटून काही सुचत नाहीये तिला तेव्हा त्यांनी एकदम गोड स्माईल दिले. मग आम्ही २-३ फोटो काढले त्यांच्या सोबत आणि त्यांना पुढच्या सगळ्या प्रयोगांसाठी आणि वाटचालीसाठी शुभेच्छा देऊन निघालो. मी तर जमिनीतून एखाद इंच वरच असें त्या दिवशी खूपच भारी वाटत होते.
त्यानंतर हि जेव्हा माझ्या मिस्टरांनी नाटक पाहिल्यावर त्यांची भेट घेतली
तेव्हा हि त्यांनी लेख म्हटल्यावर त्यांना माझे नाव आठवले आणि खूप मिश्किलपणे
म्हणाले म्हंजे तुम्ही मिस्टर मिलन सप्रे का?
खरेच ग्रेट माणूस. रोज त्यांना कितीतरी नवीन नवीन लोक भेटत असतील. पण
तरीही इतक्या मोठ्या कलाकाराने आपल्या लाख चाहत्यांनपैकी कुणाला नावाने लक्षात ठेवणे ही किती कौतुकाची गोष्ट. एका सामान्य चाहतीला असे लक्षात ठेवणे म्हणजे कौतुकच . मला मनापासून
आभार मानायचे आहेत सुमितजींचे तुमच्यासारख्या मोठ्या कलाकाराने माझे नाव
लक्षात ठेवले , आणि मला एका खूप खूप मोठ्या आनंदाची अनुभूती दिली.
त्यानंतर मी सुमितजींना फेसबुक वर फॉलो करायला सुरवात केली. एक गोष्ट आहे या कलाकारांची कि ते फक्त स्वतःचा नाही तर सगळ्यांचा विचार करतात. हल्ली घडणाऱ्या प्रत्येक गोष्टीवर त्यांची पोस्ट असते. नाटकाच्या आधी साऊंड चेक च्या निम्मिताने ते नाटकातल्या कलाकारांना घेऊन मस्त गाण्याचा कार्यक्रम करतात अगदी २-३ मिनिटाचाच पण ऐकायला आणि बघायला खूप मस्त वाटते. पुलवामा च्या स्फोटात शहीद झालेल्या सैनिकांना श्रद्धांजली द्यायला त्यांनी गायलेलं गाणे ऐकल्यावर अंगावर शहारा आला आणि डोळ्यात पाणी. त्यांच्या एका मुलाखतीत म्हटलं की आता पूर्वीसारखे लेजंट राहिले नाही. पण मी असे म्हणेन कि तुमच्या सारखे तयार ही होत आहेतच कि ज्यांचा आदर्श येणारी पिढी घेईल.
एक अप्रतिम नट. उत्तम गायक, सूत्रसंचालक. एक सर्वगुणसंपन्न आणि कुटुंबवत्सल असा नट. त्यांच्या हास्यात एक वेगळीच निरागसता आहे. आपल्या प्रसिद्धी वलयाचा जराही गर्व नसणाऱ्या एखाद्या कलाकाराला तुम्हाला
भेटायची इच्छा असेल तर एकदा तरी " सुमीत राघवन" ला नक्की भेटा. यशाच्या
शिखरावर असताना पाय जमिनीवर कसे ठेवायचे हे सुमीत सरांकडून शिकण्यासारखे
आहे.
